اشتراکات انسانی گذشته به نوع کیفیت لذتی که می دهند، هیجان جمعیتی آن است که برای یک اشتراک، تعداد زیادی در یک زمان واحد می توانند حاظر باشند،وقت به دهند و با هم از یک اشتراک عمومی اشتیاق و لذت را ببرند. البته با چشم پوشی از این که سهم هر کس چه قدر بوده، هست و می برد. در چنین لبیک گفتن ها کمیت مطرح است و کیفیت به نقطه ی زیر صفر می رسد.و این شروع است برای رسیدن به نقطه ی که بعد از داشتن کمیت حالا باید به کیفیت پرداخت. در هر حال نه باید داشتن کمی توقع برای سمت گرفتن به کیفیت را از یاد برد .
همایش سراسری صعود کوهنوردان استان هرمزگان به قله ی دوتنبک کوه ببیان بندر لنگه در حالی اجرا شد که نسبت به صعود سراسری سال گذشته به قله ی گودبونی گنو، از لحاظ واگذاری آن به میزبانی یکی از شهرستان های استان، انتخاب مکان صعود و زمانبندی آن، عوامل اجرایی مسلط، هماهنگی بین عوامل و انتخاب مسیر مناسب با صعود و دارا بودن کمپ با امکاناتی مانند نزدیکی به روستا، آب مصرفی، اکیپ امداد و نجات و در دسترس بودن وسائل نقلیه از برتری و اهمیت بیشتری برخوردار بود و نشان دهنده ی تدبیر و بررسی و صرف وقت هیئت کوهنوردی استان می باشد.
حضور گروه های مختلف در یک همایش (در هر سطحی که باشند) نشان دهنده ی فعالیت، علاقه و توجه ی آن ها به مسئله مورد نظر است. شرکت در همایش (مانند همایش روز کوهنورد ۱۰ آذر ۸۶ در استان بسیار بسیار ضعیف برگزار شد و من را به یاد برنامه های کلیشه ای دوران مدرسه انداخت که فقط کاری را کرده باشیم... جای سوال زیادی داشت. نمی دانم چرا توقع من چیز دیگری بود ... که به ماند) کوهنوردان که نماد فعالیت سالانه آن ها است، می تواند مکان مناسبی برای کسب اطلاعات، تبادل تجربیات و گفتمان رو در رو باشد.اما می بی نیم تنها مسئله ای که به آن پرداخته نمی شود همین است که مورد توجه نه بوده و یا در حال حاظر برای توجه کردن به آن زمان را زود می بینند و شاید در اصل و فرع بودن آن اختلاف نظر باشد در هر حال نوشته حول تجمع، گردهمایی و توقعی است که از آن می رود که متاسفانه شکل واقعی به خود نمی گیرد.
پرداختن به مواردی چون، توضیحی ساده و مختصر از شکل ساختاری هیئت کوهنوری استان و عوامل آن، تبادل اطلاعات گروه های کوهنوردی استان، معرفی گروه ها قدیمی، جدید و اطلاعات عمومی گروه های تشکیل شده، دادن یک گزارش کلی از صعود های استان، بررسی امکانات علمی و عملی و مالی استان، دریافت اطلاعاتی در مورد کوه های استان و امکان انجام کارهای گروهی قابل توجه، ایجاد فضای نقد و بررسی و طرح مسائل و پیشنهاد برای حل مسائل، پرسش و پاسخ از مسئولین هیئت کوهنوردی استان، رای گیری، فراخوان مقالات،عکس و گزارش های کوهنوردی در سال و معرفی بهترین آنها در گرد همایی و بسیاری موارد دیگر در این چنین گرد همایی قابل برنامه ریزی اجرا و پرداخت به آن بود و توقع می رفت حداقل یکی از این موارد طرح شود که نه شد و جای سوال دارد که چرا ...؟
من فکر می کند تجمع ها جای خوبی در ایجاد تقابل گفتگو بحث و نظر و ساخت و پرداخت به مسائل فکری و درگیر می تواند باشد، برای خوردن و نوشیدن و لذت از هم کناری در هر جایی به تنهایی امکان داشت، اما برای لذت یک اشتراک خاص کم نظیر در تجمع زیاد گفتگو چی؟
اضافه بر نوشته ی بالا نوشته شده این پایین و در میان هر چی که به خاهید می شود گذاشت ": »« () {} [] ؛ "
اشکال همیشه در جایی شکل پیدا می دهد که فکر به آن نمی رسد و فکر می کنیم بعضی از مسائل (جمعی که در راس اش ایستاده ایم و به همه مربوط است)باید خصوصی و مسائل اش به خودمان مربوط داشته باشد.درگیر کردن (در واقع مطلع بودن و شدن) افراد را به نفع نمی بینیم، نظر ها زیاد می شود،فهم بالا می رود، توقع بالا می رود، مواردی رو می شود که به نفع هیچ کس نیست.
سلطنت و دموکراسی در میانه ی این دو یک وسطی برای گرفتن هست که به اشتراک گذاشتن و در عینی که به اشتراک نمی رود اینجا چیزی هست که باید (باید) باشد.
عمومی چیزهای می شود به عموم داده شود اگر چه نه فهمد و بی اهمیت برای آن به نظر بی آید اما عمومی شدن هر چیز یعنی امکان ارائه و دریافت تا در زمانی به شکل بیفتد و پذیرنده شود.
چه قدر چیز های که کوچک مسئله اند و به بزرگ راه پیدا می کند و می خاهد به کلیت به رسد و جذب به گیرد،این جاست که مسئله ایجاد می شود و مشکل همین است که به متوجه می شوی و آن جمع بزرگ شده ی فهمیده حاکمه این را نمی خاهد. از معمول افتادن و همیشه گی بودن چیز ها ترسیده می شویم و حاظر به تحمل به هم ریخته گی و تشویش حاصله از آن نیست ایم برای تا مدتی، تا آن جدید فرم و ساختاری در آهسته (در به تر که نه باشد) برای تغییر برای به تر انجام بیفتد.
