- باد باهار از لا موی تو می وزد
بو می گیرد ام داغ از ته
سوراخ های دست برده ته نوری هلاکت
پشت پنهان زمینی
همین قدر که آب فرا گیر شد و لب نه زدی
زیر دامن های گشاد گشاد به ترکیب گلم گلی
هزار سال تا راهی باشد میان دو لب تا ته نه رسیده به واحد خیس شده گی -
+ نوشته شده در پنجشنبه 29 اسفند1387ساعت 10 توسط کشمیری ساجده
|
