سر پهنه گی

سر را که باد می دهی باد اک است ترکیده در پیچ پیچ اکای شمع

شرح افتاد

نزر چشم های تو دودی   ای نک می خور اد

برف می خور ام         لیز تا پای بابای تاهر    تا هر کس به داند سر از خوشی    

هزار بار تا    

هزار بارتای لنگه به لنگه ی اول تا به تای نزدیک تر

سیب می اندازی

بر هوا می شوم             جمع        در حواس نه روز –

-         به کلمه ی نابوده گی که تو را می خنداند

-         به خاب تند باد زده شده

-         به دو هزار تا زمین از سطح بلند

-         به پنجاه و 7 روز نه دیده شده

-         به قریب به ان قریب به قرب به قرار به قیام از قید شده قادم ام – قرم قرام قروم

با تمام مرسی تم زیاد از حمید وتن خاه و سیاوش  با برف و املت