سر پهنه گی

و ماه نامی از من نمی بند اد تاب دار

solina — Mon, 30 Jun 2008 19:29:55 GMT

من این همه در رها که باد باد اک است به رها زیر گوش تابستان و این حلقه

چند بند است دایره های رها که ردی نمی ماند نمی ماند نمی داند

همه این رها

همه رها بند

تاب ام بی شمار در دست های ول که هل می دهند با در خنده

گره پنج و نیم بعد از یک نفری

solina — Mon, 16 Jun 2008 20:30:18 GMT

بوي سرد در دماغ ام يخ كرده و اين راسته برف تمام نمي شد همه چيز سفيد آبي بود – تند نفس هايم با دهانه ي گوگردي كه مي زد يكي مي شد يك جايي دور تر – پاها به چشم هايم نمي رسيد كه خيلي جلوتر روي تپه هاي زردِ خاكستري شده افتاده بود – تسميم شد ام اسلن بالا رو نگاه نه كن ام و فقت بشمارام برم هفتاد و سه هفتاد و نه اوه هفتاد ها روز است كه نمي بي نم اش - آي نمي بي نم اش- ابري بزرگ انداخته – تاريك روشن دل چسپي است و آهسته گي همه چي را يخ تر مي كرد-

بام را سفيد ايستاده ام - مسل نيمه خابيده ي يك شير صدا مي كرد – كسي هست ! هست كسي! آهايييييي

صدا نمي رسد – همه چيز خود اش را پيدا مي كند- از گزنه با اين ماهيچه ي پر كاهي اش واوووووچه مي كشاند كه هل ام داده باشي – نمي گيرام اش و پشت سنگ ها شمال باد اش مي بر اد – بطري آب را سر مي كشم و سمت شمال مي گير ام همه چيز پاك پيداست – گزانه - يال كج رفته- منار- مازيار – وقت زيادي تلف شده بود و من دير ام بود – تنبلي دست در كوله و جيب كردن داشت ام براي خوردن – سمت فرود شد ام – اولين بار بود به اين سمت مي شد ام - هميشه پشت سر بودم و درگير مسير نمي شد ام – و هر چه مي رفت ام گيج تر مي شد ام كه راه شسته است يا پاكوب است و شيب زيادي داشت – خيلي با آهسته و احتيات قدم مي گذاشت ام و از ليز خوردن وحشت داشت ام - شده بود مسل خاب هاي كه اگر مي افتادي ته نه داشت و هم چنان مي افتادي – /نه - بر مي گرد ام - به تر است/ - تكرار مي كردم در جاهاي كه مي ماند ام – و برگشت ام تراورز به هي پايين هي بالا هي چي تشخيص دادني نه بود كلافه بود ام – تخت فريدون را با نسكافه و بسكويت بيرون زده گرسنه بود ام – حدود اي 2 ساعت از قله زدن به رفتن مي شد و هي چي پيدا نه بود كه خوش حال كننده باشه – زمان ها با تشخيص خودي من به نسبت حركت ها و مسيرها رفته شده حدودن بودند – حالا اشك هم داشت اضافه مي شد به مسير هاي كه ليز مي رفتند و از دست خود ام ناراحت بود ام كه چرا چرا و ... نه خود ام را جمع كرد ام كه چيزي كه شد است - بايد كه چي كار كنم – نشست ام و يك دست سير با آرام نگاه كردام وگذاشت ام باد موهايم را هوا دهد – همه چيز را مي ديد ام به خوبي اما كدوم مسير را برم نمي شد پيدا – يك ترديد بي خود – بلند شد ام و راه گرفت ام كوله ام هنوز سنگيني داشت ميل خوردن ام نمي آمد – راه شد ام – ميال يال هاي فرعي به فرعي شدن شن اسكي ها مي برد اند و برف چال ها نيمه سفت شيب دار – نه هي چي پيدا نمي شد از سيمرغ – ثانيه اي مايوس مي شد ام- و زود نه مي گفت ام – كوله ام را گذاشت ام رفت ام دو سه يال سمت چپ و راست را گشت ام نه پيدا نه بود – گمان مي زدام توي اين چند ساعته اين قدر پايين شده ام كه موازي پناه گاه ام كه ديده نمي شود – نمي بي نم اش اگه بود اگه بود – قتب نما همه چيز را غرب نشان مي دهد و باد تند تر در زدن است و آفتاب كه داشت پايين مي شد- آنتن نمي دهد و زمان 7 مغرب است – سعي مي كنم همه چيز را دست به گير ام تا آرام شود نفس ها را عميق مي گير ام و جاي مناسبي به چشم ام مي افت اد يك سنگ بزرگ رو به باد كوله را مي گزارم و سنگ چين كوتاهي در شروع به چيدن مي كنم – زمان آهسته است من آهسته ام تا ذهن به دوستاني مي رسد كه با خيالي راحت در بارگاه سوم جشن گرفته اند و حسابي خوش مي گذرانند و من نمي دونم ادامه برنامه چي مي شه – همه چيز براي رفتن به جان پناه يك نفره آماده است هر چه لباس ازافه دارم مي ريز ام كف – / در گره ي 4 يا پنج ام زير انداز را باد برد به دره ي عروسك ها/ –

شب يعني مي گذرد؟ چه قدر طول مي گير اد ؟ موقعيت مكاني ام چه قدر است كه حيواني به تواند بيايد ؟ اوه چه قدر احساس تشنگي دارم – همه فكر ها از كيسه خاب مي زد بيرون و چه قدر تكرار مي شدند افكار و در هم مي شدند و رد يكي را گرفتن و ادامه دادن سخت بود – باد تند تر شده بود و سرما مي لرزاند –

چشم باز مي كنم تاريك است ستاره ها من را به خانه مي برند جايي كه بابا تنها در اتاق اش نشسته مي نويسد و مي خاند رو به روي تليوزيوني كه بي خود روشن است با صداي بلند – اتاق كوچك اش سرد است – به شاهده به ساجد و ني ني كه در شكم تكان مي خورد و مامان اش را قلقلك مي دهد – اوه احساس تنگ من تنگ تر نه شو – حلقه را محكم تر مي گيرام و كلمه مي كنم لا هر چه لا در ميان هوا امن دست تو باد است سرد است و همه چيز خوب است – چشم باز مي كنم تاريك است سرد است – جا به جا مي شوم سنگ است – چشم باز مي كنم ستاره هاي ديگري مي برند ام به خاب به سفيد و آبي كه برف است و رنج كه آب مي شود در آهسته آهسته هوا روشن است يعني صبح كه رنگ چشم پر روشن دوست است در صبح هاي بيدار شد او مي ديد ام – پا شو رسيد ايم –

دلم نمي خاست بيرون بزن ام از كيسه خاب از سرد- همه چيز را جمع كوله انداخت ام و شكلاتي را در دهان و راه شدم ام نيم ساعتي در بعد واوووووووووووو بالا خره سي مرغ سمت چپ - چه دور است بعد از يال ها يال ها / با آهسته آهسته در احتيات فرود مي شد ام – سر به سمت قله مي گير ام بسته شده بود از ابر و پيدايي نه داشت – ادامه مند است -

دور چی است در اول قدم

نه رسیده شب

یخ آر ام به نه بر باد

قدم به هفتاد ها

پناه بر جان تو از دور تر ات سرد است

و بلوریده های آب نزدیک سی مرغ

- عکس ها کم کیف اند چون از دور بین همراه گوشی افتاده اند -

بسته شدن با 9 تا گره برنامه ی 10 روز

solina — Wed, 11 Jun 2008 10:52:18 GMT

وقتی پیچ می افتد در پای پیچ دور هی دور می اندازد و همین که پی چی ده ام از شمال شرقی دماوند تا غربی و تا دره های کوه ناظر و منار مستاق مرتع و و و ... عبور از هر چه مسیر جمع می بند اد از رد شد سر داغ ها و دره داغ ها و هر چه شمالی و غربی و شرقی من ام پیچ من ام گیج در دووار گردی باد های تند که برنده اند در بازو های پروانه من ام رنگ من ام صحرای گل گل زده بو هم چنان ام پیچ در بوی زده - همی امروزی رسیده ام تا کامل یک برنامه که من را بست بنویس کن ام -

داشتن دو پای ازافه بر دو تا

solina — Sat, 24 May 2008 20:26:18 GMT

۲۰ دقیقه مانده به آمدن اتومبیل پیام اک داد که ما نمی شه بیایم- جوابی نه زد ام- فکر ام می چرخید و چرخ گرفت که نمی تونم همیشه ایستا باش ام تا پایی برسد -

کنار ام که نشست گفتم تنها ایم دو نفری- خندید و گفت نه! هیجان دل چسپی داشت که خوش ام آمد و فکر کردام کلی راه دویده شده با این تپش -

هوا به خنک بود- پابند با گوسفندها می چرید که در مسیر شده بودیم بی زدن حرفی -

تا دور ها همه چی قابل احساس بود هیچ حرکتی از من رد نمی شد مگر که به بینم اش-

چه غلتا - خود ات که جهنم چرا اونو با خود ات آوردی اگه اگه اگه ...

داشت ام تمام چیزهای باید رو مرور می انداخت ام که این و این و این ... تا آفتاب رفت پشت سرپهن یک ترف تر دیگه - هوا کم خنک بود و کوه مرور ام می کرد در ماه تابی در سنگ و لایه های باد -

آتیش گرسنه مان کرده بود و می خندیدایم در لیوان ها در کنسرو لوبیا و خیار شور تا شور تر دور لب هایمان - هیچ کس پایین نه بود که بهش به گم همه چيز خوبه و خوب نه بود –

آتيش رو بستيم و رفتيم دراز شديم و ترسيده بود چون هيجاني تا اين حد نه برده بود و كوه اذيت اش مي كرد- مي گم همه اذيت ها پايين اند و اين خلوت خود اته كه نه داشتي اش- همه اش خودتي- هي چي بيرون نيست و كلي حرف و داستان در آورد ام حتا از خسوسي خودام تا نه خابيد و خاب رفت ام و هواي سرد بيدار ام كرد هنوز بيدار بود و مي خنديدام اين همه ترس-

آفتاب شد و خنديد ايم نمي تونست ام از سرپهن بگذرام – كمري ام را بسته با هزار تا جور كردن امنيت و به به چه هوايي نگهش داشت ام پر كوه تا رفت ام برگرد ام – فقت مي رفت ام همه چيز مي برد ام با عرق و كمي باد - نمي ايستادام تا پاي دو درخت زير بلندي قله ايست دادام – سمت زير انداخت ام و راه شد ام- چه قدر احمق ام چه قدر خودم ام و گذاشت ام 20 دقيقه ي مانده به ماند مسل خيلي شدن ها و گذشتن ها – حسابي پا در آورده بود ام تا پر كوه-

هي چي گفته نه شد در ما میان چيزي خوردايم و به سمت پا بند شديم – حرف از مسير دره سياه باز كرد ام و خنديد ايم با صورتي رژهاي مانده شده از شب-

اتومبيل در وقت 12 نه آمد و سرازير جمعيت گله ي پابند شديم- توزيح دادن و تعريف از همه چي محيت يك شور براي من بود و او اسلن نمي تونست به فهم اد- همه ی دوغ را سر كشيد و خنديد ايم –

اتومبيل آمد با يخ آب شده با همه چي خنک ... رفت از شكم - از پرتاب فهم از نمي دونم –

سر پایینی جاده یکی را فقت یکی را می خندید-

شن که از زیر پایت در برود دو است در رنج الا

solina — Mon, 19 May 2008 21:08:18 GMT

داشتیم از سمتی که ماه می زد بالا آب دورمان را می گرفت می خندید ایم و باد همه اش را برد - بهش می گم اوه که چه قدر دریا نه بود ام - این همه دور - گریه اش مد می شده در برگشت - پای لیز ام را جمع کرده ام و خوب می دوم - پشت سرام از من تند تر و این بی جهت دویدن عصر یک شنبه ی آخر اردی بهشت است - با پای من که نمی تونه بیاد- لمیده روی سندلی وقت ام را می شماره- از شماره که می افت ام آفتاب رفته شده و ماه در روی ما دو تا سر خوش بی خود می گزد در لبه های آب کف کرده - از راه های جدا جدا حرف در آوردیم و این که بی خود نزدیک ایم در زودی که شب رسید –

زیاد گنده شده چیزی که در اندازه ی من نیست و هی چی برام نمی گرداند- این گردیده شده ها گیج اند که هی چی را از من حذف نمی کند – از یاد ام نمی دهد – دارام بر می گرد ام و باد حد رنج را نمی برد جز بوی عرق و ماسه –

سید حسین مسل خت و راس های بی آب

9 روز و 9 سیخ جی گر در راه گیری نامه های خشایار

solina — Sun, 11 May 2008 20:23:18 GMT

سر را که باد می دهی باد اک است ترکیده در پیچ پیچ اکای شمع

شرح افتاد

نزر چشم های تو دودی ای نک می خور اد

برف می خور ام لیز تا پای بابای تاهر تا هر کس به داند سر از خوشی

هزار بار تا

هزار بارتای لنگه به لنگه ی اول تا به تای نزدیک تر

سیب می اندازی

بر هوا می شوم جمع در حواس نه روز –

- به کلمه ی نابوده گی که تو را می خنداند

- به خاب تند باد زده شده

- به دو هزار تا زمین از سطح بلند

- به پنجاه و 7 روز نه دیده شده

- به قریب به ان قریب به قرب به قرار به قیام از قید شده قادم ام – قرم قرام قروم

با تمام مرسی تم زیاد از حمید وتن خاه و سیاوش با برف و املت

به بوی کلمه خوش است روزها تا زانوی نو برسد

solina — Fri, 04 Apr 2008 21:53:18 GMT

عالم دیونیزوس عالم هولناک رنج بردن ها است و جهان پیوسته در حال شدن.

دیونیزوس خدای آفریننده گی است و ویرانگری، او می خاهد بر اندوه و غم های وجود خود چیره شود، می خاهد به شادمانی و سعادت برسد، اما این ممکن نیست مگر به یاری نیروی آپولونی، این – جاودان زاینده مادر ازلی- قلمرو دیونیزوسی وابسته به عالم آپولونی است، زیرا خصلت دیونیزوس در مدام آفریدن و مدام نابود کردن همین قلمرو است. بنابر این رهایی از قید و رنج و عذاب نیروی دیونیزوسی تنها با یاری آپولون صورت می گیرد. آپولون پرده ای از وهم و رویا بر دیده گان ما می کشد تا بتوانیم با داشتن این نقاب های آپولونی به ژرفنای وحشت دیونیزوسی نگاه کنیم، پس این آپولون و نیرو و هنر او است که می تواند رنج و حرمان بشر را از میان بردارد و به آن پایان دهد ...

به سید حسین کازمی برسد کلماتي همين توري

به مي رس اد چه قدر سرخ

solina — Mon, 24 Mar 2008 06:11:18 GMT

هر چه باهار به ادامه نزديك مي شود چه قدر بوي ابتذال به دچار شده ي همه تن دادن به زندگي ادامه پيدا مي رود

با خوراك خاب خاهش خنده و سرسره بازي پشت جزيره

آشفته در موي من باد است كه به دور صدا مي كند نه بايد این باشد

شش روزی ات بس است

رخت لای خاب هاي اضافه در يك كارتون سيب و كتاب هاي اضافه در سرخ

باهار در سه روزی که از برف ام می زد مدام

solina — Thu, 20 Mar 2008 17:11:18 GMT

همه چیز از جای شروع افتاد که پای رفتن اش رد انداخت در جای که رفتن رفتنی ام خلق انداخت -

نسبت ها هیچ اسمی دریافت نمی کنند-

وسل در پای پیچ خورده هم چنان نمی رسد که رفتن را به بیشتر می بند اد -

یاد می گیر ام به دیوار کافر نه باش ام -

عكس از ملهار ساجد شعر به پرتقالي 206

چند تا كور پدر زاد

solina — Wed, 05 Mar 2008 19:24:56 GMT

زمين ام مي انداز اد كه از پشت كمر ات تنگ است خاب در وادي سنگ

به ساز ام كن

با مزه اي در طلب

پدر زاده ي چند تا كور

آهن گير

دور تا شو تا شو پر از پا شو